Mari van Lent vertelt over psoriasis
Dermatologie biedt zijn patiënten ook psychologische begeleiding om beter met de ziekte en stress om te leren gaan.
Sinds 1994 heeft Mari van Lent psoriasis. Overal waar hij komt, laat hij schilfers achter. In zijn auto, op het bankstel van vrienden en in de kantine van de voetbalclub.
“De zomer is het ergst. Ik behoor tot de vijf procent psoriasispatiënten waarbij de ziekte juist oplaait door zonlicht. De eerste jaren verborg ik de plekken zoveel mogelijk. Maar op een gegeven moment moet je de knop omzetten, anders beïnvloedt het je leven te erg. Nog steeds vind ik het vervelend dat ik die schilfers achterlaat, terwijl ik weet dat anderen er geen problemen mee hebben. Even stofzuigen en het is weer weg.
Ik was al over de veertig toen de ziekte zich openbaarde. Geen idee waardoor, hoewel het in mindere mate ook bij familieleden voorkomt.
Lichttherapie werkt bij mij het beste, maar die mag je niet te vaak ondergaan. Daarom hebben we een paar jaar geleden gekeken naar een andere behandelingsmethode: het dagelijks insmeren met Ditranol-zalf. Die werkte wel, maar veel minder snel dan ik wilde. Mijn behandelaar bij de polikliniek Dermatologie luisterde goed naar mijn bezwaren, maar hield me tegelijkertijd in toom. Ik wilde me meteen weer flink op de lichttherapie storten, zo snel mogelijk van de jeuk en de plekken af. Je loopt dan alleen het risico dat je huid verbrandt. Het compromis? Wel terug naar lichttherapie, maar langzaam opbouwen.
De psoriasis komt nog steeds regelmatig terug. Meestal met tussenpozen van een half jaar tot een jaar. Waarschijnlijk speelt stress ook een rol. Ik ben vrij gevoelig voor spanningen, maak me snel druk en dat verergert de huidproblemen. Gelukkig biedt Dermatologie zijn patiënten ook psychologische begeleiding om beter met de ziekte en stress om te leren gaan.”