Yvonne van Braak vertelt over incontinentie
Het katheteriseren stelde niets voor: geen pijn, en na het eerste gepriegel, lukte het al snel blindelings.
Dansen, springen, tillen. Yvonne van Braak kan het weer sinds ze een operatie onderging tegen urine-incontinentie.
“Ik heb me nooit laten tegenhouden door de incontinentie. Als ik met mijn kleinkinderen stoeide, wist ik dat het mis zou gaan. Dus als voorzorgsmaatregel had ik altijd een verschoning bij me. Een vriendin raadde me een operatie aan, die had haar van alle problemen afgeholpen.
Ik kwam voor onderzoek terecht bij een gynaecoloog in het Radboud. De afdeling Gynaecologie werkt nauw samen met de urologen. Een speciale incontinentieverpleegkundige legde me uit wat de mogelijkheden waren. Bekkenbodemtherapie bij de fysiotherapeut had niet het gewenste effect. Toen kwam de operatie ter sprake. Het ging om een kleine ingreep, zei de incontinentieverpleegkundige. Het enige nadeel dat ik zag, was het feit dat ik mezelf moest leren katheteriseren. Soms is het de eerste tijd na de operatie namelijk moeilijk om zelf te plassen. En die blaas moet wel leeg. Ik zag daar enorm tegenop en overlegde met de gynaecoloog. Het risico op deze plasproblemen was bijna verwaarloosbaar klein. Dus sloten we een compromis: ik zou de operatie ondergaan, maar zonder vooraf te leren katheteriseren. Helaas bleek ik nét bij het kleine groepje patiënten te zitten bij wie het plassen na de ingreep niet lukte.
Tegen heug en meug heb ik toen ná de operatie geleerd hoe ik via een slangetje mijn blaas kon leegmaken. En wat bleek? Het stelde niets voor: geen pijn, en na het eerste gepriegel, lukte het al snel blindelings. Katheterisatie leidt vaak tot blaasontstekingen, hoe hygiënisch je ook bent. Gelukkig kon ik regelmatig telefonisch overleggen met de gynaecoloog. En na zes weken kon ik weer normaal plassen.
De operatie heeft ervoor gezorgd dat mijn blaas niet meer zomaar kan overlopen. Daardoor moet ik nu iets meer tijd nemen om te plassen, maar ik weet inmiddels niet meer beter!