Janine Verbruggen vertelt over de ziekte van Crohn
Ik weiger de ziekte van Crohn de hoofdrol te laten spelen.
Jarenlang buikpijn, diarree, bloedverlies en vermoeidheid. In 1990 kregen de klachten van Janine Verbruggen een naam: de ziekte van Crohn. Janine gaat haar aandoening te lijf met positivisme; het UMC St Radboud speelt daarin een belangrijke rol.
‘Ik weiger de ziekte van Crohn de hoofdrol te laten spelen. Net als ieder ander mens wil ik de dingen doen die belangrijk voor me zijn: werken, kinderen, genieten. Nog steeds ga ik daarin soms te ver. Dan blijkt opnieuw hoe moeilijk de ziekte te accepteren is. Ik fluit mezelf niet terug; een ander moet dat doen: vaak zijn dat de mensen van het UMC St Radboud.
Toen ik nog studeerde, belde mijn arts bijvoorbeeld met mijn opleiding om uit te leggen wat mijn ziekte inhield. Mede door haar telefoontje heb ik rust kunnen nemen om goed bij te tanken. Mijn arts stimuleerde me later mijn studie weer op te pakken in mijn eigen tempo. Zo heb ik uiteindelijk mijn diploma behaald. Die extra zorg is nooit betuttelend. Wat ik door onterechte gêne niet uit mezelf oppak, doen de artsen en verpleegkundigen in overleg voor mij.
Daarom is het zo fijn dat het Radboud me zoveel mogelijk een vaste behandelaar aanbiedt. In een academisch ziekenhuis is dat niet altijd mogelijk: artsen zijn voor een bepaalde tijd aan een afdeling verbonden en vervolgen hun opleiding dan ergens anders. De verpleegkundige die me begeleidt, is er al vanaf het begin. Zij is geweldig! Ze weet dat ik pas aan de bel trek als het al te laat is en reageert daarom snel en doortastend. Ze hoort meer dan wat ik zeg.
Ik ga mijn ziekte met positivisme te lijf en dat werkt, door goede wisselwerking tussen mij en mijn behandelaars. De manier waarop mijn arts omging met mijn kinderwens is daar een goed voorbeeld van. Het geneesmiddel Remicade was in die jaren nog een belemmering voor zwangerschap, maar het Radboud zocht naar een oplossing en inmiddels ben ik moeder van Julie.'