Bij een normale reuk spreekt men van normosmie; de algemene term voor een gestoorde reuk is dysosmie. Bij verminderde reuk door ouderdom spreekt men van presbyosmie.
Er zijn verschillende reukstoornissen. Vaak wordt een onderscheid gemaakt tussen kwalitatieve en kwantitatieve reukstoornissen.
Kwalitatieve reukstoornissen
Bij kwalitatieve reukstoornissen is de aard van waarnemen veranderd; geuren worden anders, intenser of als onaangenaam ervaren. De volgende termen worden gebruikt:
- kakosmie: geuren worden als vies, onaangenaam ervaren;
- parosmie: waarneming van geuren die er niet of in een andere aanwezig zijn; de betreffende persoon is zich hiervan bewust;
- pseudosmie: inbeelding van geuren onder invloed van hevige emoties;
- fantosmie: geurhallucinaties;
- agnosmie: het onvermogen om waargenomen geuren te benoemen;
- hyperosmie: overmatige waarneming van geuren; geuren ruiken veel sterker dan normaal.
Kwantitatieve reukstoornissen
Bij kwantitatieve reukstoornissen is er sprake van een meetbare vermindering van het reukvermogen. Hiervoor worden de volgende termen gebruikt:
- anosmie: volledig afwezige reukzin;
- hyposmie: verminderde reuk.
Indeling reukstoornissen naar oorzaak
Reukstoornissen kunnen ook onderscheiden worden naar de aard van de onderliggende oorzaak.
Conductieve reukstoornissen
Men spreekt van conductieve reukstoornissen wanneer door verstopping van (een deel) van de neus de geurstoffen het reukorgaan niet kunnen bereiken. Daarom wordt het ook wel een respiratoire stoornis genoemd.
Perceptieve reukstoornissen
Wanneer het reukzintuig of het zenuwstelsel van de reuk is aangedaan, spreekt men van een perceptieve reukstoornis. Perceptieve reukstoornissen worden onderscheiden in essentiële en een centrale reukstoornis:
- bij een essentiële reukstoornis is het reukepitheel beschadigd;
- bij een centrale reukstoornis is er een beschadiging in het verloop van de bij reuk betrokken zenuwbaan of hersendeel.
Oorzaken reukstoornissen
Ontsteking
De meest voorkomende oorzaak van reukverlies is een virale bovensteluchtweginfectie. Na een ogenschijnlijk normale griep bemerkt de patiënt dat de reuk grotendeels of geheel is verdwenen. In de meeste gevallen is er dan sprake geweest van een infectie met een para-influenza virus type 3.
Ook bij een HIV- en hepatitis C-infectie wordt deze vorm van reukverlies gezien. Onderzoek heeft aangetoond dat vooral beschadiging en verlies van reukepitheel de oorzaak zijn van deze reukstoornis.
Bron: www.kno.nl