Het plaatsen van een heupprothese is één van de meest succesvolle medische ingrepen. De patiënt merkt vaak een sterke vermindering van de pijn en verbetering van de functie. Toch falen na verloop van tijd alle heupprothesen. Dit geldt dus voor gecementeerde prothese, ongecementeerde prothesen en resurfacing prothesen of ook wel sportheup genoemd. Loslating van één of beide delen van de heupprothese (kom en/of steel) treedt op in het grensvlak tussen prothese en bot. De oorzaak van het loslatingsproces is niet altijd helder. De meeste prothesen laten los door een mechanisch falen van deze verbinding, waarbij leeftijd, (over)belasting en oorzaak voor de heuparthrose meespelen. Slijtage van de prothese en met name van het plastic komgedeelte speelt een belangrijke rol. Ook een infectie door bacteriën kan zorgen voor een loslating, het betreft meestal bacteriën waar u verder niet ziek door bent.
Meestal krijgt u geleidelijk de oude klachten weer terug met pijn in de lies, startklachten en nachtpijn. De loopafstand wordt minder en ook staan wordt lastiger.
Bij gewoon functieonderzoek is de heup vaak pijnlijk. De loslating wordt echter meestal vastgesteld op een röntgenfoto. Botverlies rond de prothese wordt gezien en soms verplaatst de losse prothese een beetje. Het kan lastig zijn om te bepalen wat de oorzaak van de loslating is. Het is vooral van belang voor het plannen van de behandeling om te weten of het om een mechanisch falen gaat of om een falen na een infectie. Bij deze laatste loslating wordt de prothese vaak eerst verwijderd, wordt tijdelijk een situatie zonder heupgewricht gecreëerd (een Girdlestone) en wordt eerst de infectie met antibiotica bestreden. Pas daarna kan een nieuwe heupprothese worden geplaatst. Is er sprake van een mechanische loslating dan kan een revisie in een operatie plaatsvinden. Aanvullend onderzoek in de vorm van een botscan of een IgG-scan kan noodzakelijk zijn. Soms wordt ook een prik in het heupgewricht gegeven om een eventuele bacterie aan te tonen.