Marijn van der Meer bezocht enige tijd geleden zijn 'oude afdeling' om cd’s af te geven. Cd’s met zijn eigen muziek. 'Want muziek sleepte mij door een moeilijke tijd', zegt hij tijdens een interview op 19 december 2011.
Marijn werd geboren met, naar wat iedereen dacht, een wijnvlek in zijn zij. De behoefte om die weg te laten halen kwam pas zo rond 2000, toen Marijn de volwassen leeftijd bereikte. In een ander ziekenhuis werd hij hiervoor met laser behandeld. Een erg pijnlijke behandeling met weinig tot geen resultaat. Hij had zich er al bij neergelegd dat de vlek niet te verwijderen was, toen zijn vader, tijdens een consult bij Dermatologie in het UMC St Radboud, Marijn ter sprake bracht.
De dermatoloog adviseerde Marijn om zich in het UMC te laten onderzoeken door de multidisciplinaire werkgroep HECOVAN: Hemangiomen en Congenitiale Vaatanomalieën Nijmegen, opgericht in 1991. Dat deed Marijn.
Leven omgegooid
De uitslag van het onderzoek gooide zijn leven helemaal om. Vlak voordat hij aan een wereldreis wilde beginnen, waarvoor hij het spaargeld bijna bij elkaar had, hoorde hij dat hij geen wijnvlek had, maar een Arterioveneuze malformatie (AVM). Een fout in de aanleg van slagaders. Slagaders zorgen normaal gesproken voor de bloedaanvoer naar weefsels en organen. Als er teveel slagaders zijn aangelegd, komt er ook te veel bloed op de plaats van de AVM.
Door deze vaatafwijking zou hij ook hartproblemen kunnen gaan krijgen. Het hart moet namelijk harder pompen door de AVM en hartfalen zou kunnen ontstaan.
Gitaar in gedachten
Behandelen was dus de enige optie voor Marijn. Eens in de zoveel tijd zou hij een operatie moeten ondergaan en de tussenliggende tijd was nodig om te herstellen. In een dergelijk proces kan de huid kapot gaan en kunnen blaasjes ontstaan. Dat gebeurde helaas ook. Maar een blaasje werd een gaatje dat begon te bloeden. Door necrose (afsterving) was een verbinding met aders met slagaderlijke druk ontstaan. Marijn moest daardoor vaak naar de spoedeisende hulp om het bloeden te stoppen.
Omdat de wonden groter werden, besloten de behandelaars de behandeling te versnellen en te intensiveren. En, vanwege de bloedingen was het verstandiger om Marijn in het ziekenhuis op te nemen. Elke dinsdag werd Marijn geopereerd door prof. dr. Leo Schultze Kool, de interventie-radioloog.
Iedereen kende Marijn inmiddels op Interventie Radiologie. In het begin ging het steeds slechter met hem. Hij werd passief, had nergens meer zin in, maar sloeg zich er doorheen door met muziek bezig te blijven. Hij begon liedjes te schrijven voor een cd. In zijn liedjes verwerkte hij wat hij emotioneel doormaakte en dat veranderde zijn muziek én hem als mens. Zijn gitaar nam hij nooit mee naar het ziekenhuis, maar die was in gedachten wel altijd bij hem.
Honing op de wonden
Na het voorbereidende werk van prof. Schultze Kool besloot prof. Spauwen om alles tijdens één grote operatie weg te halen. Na een tweede grote operatie volgden huidtransplantaties, die in het begin niet aansloegen. Uiteindelijk lukte het om de wondranden door middel van elastiekjes met elkaar te verbinden, waardoor ze naar elkaar toegetrokken werden.
Door te weinig toevoer van zuurstofrijk bloed had Marijn echter erg veel pijn en tot overmaat van ramp ging de wond weer open. Om de pijn weg te nemen besloot prof. Spauwen de pijnzenuw te verwijderen en kreeg Marijn een VAC-pomp. Deze zoog aan de wond en zorgde ervoor dat het goede weefsel werd gestimuleerd, waardoor de wond gedeeltelijk heelde.
Van een imker had Marijn gehoord dat honing een helende werking zou hebben op de wonden. Na overleg met de plastisch chirurg werden vette gazen met honing over de wond heen gelegd. De honing zorgde ervoor dat er geen bacteriën bij de wond konden komen en uiteindelijk ging de wond dicht.
Marijn kon na deze ingrepen weer volop naar de toekomst kijken. Een toekomst gevuld met muziek. Zijn hoop en vertrouwen in de toekomst klinkt door in al zijn liedjes.
Terugkijken
Terugkijkend zegt Marijn dat alles wat mis kon gaan ook daadwerkelijk misging, maar dat hij het de artsen niet verwijt. Ook voor hen was de situatie nieuw. Prof. Schultze Kool bleef altijd rustig en die kalmte heb je nodig in zo’n situatie. Want toen de wond weer openging, overheerste angst.
Toch vindt hij dat hij ook heel veel geluk heeft gehad. Er zijn maar zes of zeven artsen op de wereld met dezelfde expertise als prof. Schultze Kool. Marijn is heel blij dat hij door deze arts vlak bij huis behandeld kon worden.
In de periode dat hij in het ziekenhuis lag, kreeg hij veel bezoek, wat hem goed heeft gedaan. Hij liep geen hartfalen op en hij staat door de hele geschiedenis positiever in het leven. Het afgeven van de cd’s met zijn muziek aan de mensen in het Radboud die hij nog kent, ziet Marijn als een goede afsluiting van zijn ziekteperiode van drie jaar
Hoe gaat het nu met hem?
Het gaat goed met Marijn, ook al heeft hij nog wel wat klachten. De huid is nog dun, maar de angst voor bloedingen is weg. Hij slaapt ontspannen en staat, zoals eerder gezegd, positiever in het leven. Hij is heel blij dat hij nu weer veel kan en geniet daarvan met volle teugen. In 2009 maakte hij, met zijn gitaar, een grote reis door Europa.
Meer weten over Marijn en zijn muziek?
Ga naar www.marijnmusic.com
Marijn maakte ook een videoclip over zijn ziekteperiode:
Marijn Music op Youtube