De nieuwbouwplannen van het UMC zijn in 1994 neergelegd in een zogenaamd structuurplan. Aan dit plan ligt een heldere en ambitieuze visie ten grondslag van de manier waarop ziekenhuis en faculteit de eenentwintigste eeuw zullen ingaan. Het UMC St Radboud is al lang geen gebouw meer. Het is een stedenbouwkundig concept, met gebouwen, pleinen, tuinen en straten. In dit stedenbouwkundige concept speelt het binnenterrein een belangrijke rol. Ooit was het een plein vol auto’s, maar sinds die ondergronds geparkeerd staan, is het van de gebruikers, de bewoners en de bezoekers. Aan de ene kant staat het Onderwijsgebouw, aan de andere kant het Researchgebouw. Samen met het ziekenhuis vormen ze de drie pijlers van het UMC. Aan de pleinkant tonen de gebouwen aan de Centrale As een strenge, stedelijke wand, maar aan de achterkant zijn de mogelijkheden legio. Daar kunnen allerlei losse gebouwen worden neergezet, elk met een eigen specifieke invulling. Zoals bijvoorbeeld het zonnige gebouw Vrouw en Kind met een blok en een gebogen wing.
Het structuurplan omvat een uitwerking van deze visie en bevat onder andere de volgende punten:
- Flexibele structuur maakt het mogelijk oost- en westflank op termijn in het centrale deel van het ziekenhuis onder te brengen
- Het ziekenhuis zal op termijn nog maar 350 meter lang zijn, waardoor loopafstanden voor patiënten drastisch worden verminderd
- Zo min mogelijk verkeer op het Geert Grooteplein
- Goede bereikbaarheid met het openbaar vervoer
Gefaseerde indeling van de nieuwbouw
Een ander belangrijk punt van het structuurplan is dat het nieuwbouwproces gefaseerd wordt ingedeeld. Het ziet er als volgt uit:
Tranche I (1994 – 2010)
- Fase 0 (Ondergrondse parkeergarage)
- Fase 1 (Onderwijsgebouw & Researchgebouw)
- Fase 2 (Gebouw Vrouw en Kind en oostelijk deel van het Diagnostiekgebouw)
- Fase 3 (Heelkundegebouw en westelijk deel van het Diagnostiekgebouw)