Sinds 2001 heeft de besloten voortuin van het Centraal Dierenlaboratorium UMC St Radboud een nieuw aanzicht. Jerome Symons herschiep de tuin tot een complex kunstwerk.
Vis
Het moderne gebouw is opgetrokken uit glas, steen, metaal en hout. De bezoeker wordt over een strak pad naar de ingang van het gebouw geleid. Daarbij passeert hij een manshoge steen die hem als het ware in de gaten houdt. Bij nadere beschouwing vertoont de steen de vorm van de opstaande staart van een vis. De steen doet ook aan een Y-vormig kruis denken. Maar deze associatie verdwijnt al snel doordat de staart waar hij de grond raakt, overgaat in een vijver.
De vijver heeft de contouren van de rest van een vis, dus zonder staart. Midden in de vijver ligt een grote stenen bol die door de bewerking ervan duidelijk het oog van de vis suggereert. Uit het oog loopt water dat de vijver vult.
Jerome Symons:Vis en vijver; inrichting voortuin CDL
Foto: Erik van 't Hullenaar
Complex beeld
Door het samenbrengen van deze eenvoudige elementen heeft de Arnhemse kunstenaar Jerome Symons (1949) een complex en boeiend beeld gemaakt. Het zit vol inversies:
- steen gaat over in water
- staand gaat over in liggend
- een vis hoort in het water te zwemmen, maar bestaat hier zelf uit water
- het oog van de vis genereert zijn eigen leefmilieu: water
Het beeld zit tegelijk vol dramatiek, door de dreigende opstaande staart.
Het past bijzonder in de voortuin van het Centraal Dierenlaboratorium. Niet alleen qua proportie, maar ook qua materie. De diversiteit aan gebruikte materialen voor het gebouw wordt immers gecompleteerd.
Dierproeven
Met deze kunstopdracht voor die bepaalde plek stelt Symons op subtiele wijze de problematiek van dierproeven aan de orde. Hij gaat daarbij op passende wijze te werk: zonder te moraliseren of te oordelen. Het zien van de voortuin roept immers bij de bezoeker allerlei tegenstrijdige associaties en gedachten op:
- levengevende tranen
- de kruisdood
- onlosmakelijk daarmee verbonden: bevrijding; offer; dreiging; veerkracht en verdriet
Overgangsgebied
De bezoeker in het voortuintje ziet niet alleen het mooie, treffende beeld. Het beeld ziet ook hem. De kunstenaar heeft deze hele binnenplaats met vijver en al ontworpen. Daarom brengt het oversteken van de plek tegelijk een er enige tijd in opgenomen worden met zich mee. De passant gaat deel uitmaken van de gecreëerde ruimte.
Zo verzeilt hij in een soort overgangsritueel. Hij loopt als het ware tegen het verschijnsel dierproeven aan. Tegelijk ervaart hij de problematiek er omheen op velerlei wijzen.